Radosław Sikorski
Wiceprzewodniczący PO
Urodził się w 1963 r. w Bydgoszczy. Wychował się w bloku na osiedlu Leśnym; uczęszczał do Liceum nr 1, wtedy imieniem Ludwika Waryńskiego. Przygodę z polityką zaczął w klasie maturalnej.
Od 2007 r. sprawuje funkcję ministra spraw zagranicznych w rządzie Donalda Tuska. Jest współtwórcą sukcesu polskiej polityki zagranicznej i wysokiej pozycji, jaką osiągnęła Rzeczpospolita na arenie międzynarodowej podczas rządów koalicji PO-PSL. Cieszy się dużym zaufaniem społecznym, co od lat wykazują badania CBOS.
Radosław Sikorski jest jednym z najaktywniejszych i najlepiej postrzeganych ministrów spraw zagranicznych NATO i UE oraz piątym najdłużej urzędującym ministrem spraw zagranicznych w Unii Europejskiej. Partnerstwo Wschodnie – program objęcia specjalnymi relacjami niektórych państw byłego ZSRR – jest pierwszym wielkim polskim programem politycznym przyjętym przez całą Unię Europejską. Inicjatywy Sikorskiego w dziedzinie bezpieczeństwa europejskiego, znajomość spraw Afganistanu czy kierunki modernizacji dyplomacji inspirują ogólnoeuropejską debatę.
Wształcenie
Studiował filozofię, nauki polityczne i ekonomię w Pembroke College Uniwersytetu w Oksfordzie, gdzie uzyskał tytuł Bachelor of Arts, który upoważnia do podjęcia studiów doktoranckich. Był przewodniczącym Towarzystwa Polaków Uniwersytetu Oksfordzkiego.
Działalność społeczna
Z kolegami założył tajną organizację pod szumną nazwą Związek Wyzwolenia Narodowego. Doprowadzali do pasji milicję, odkryli bowiem przydatność niezmywalnego środka do konserwacji podwozi samochodowych. To jego właśnie używali do malowania napisów na ścianach. Założyli w szkole komitet strajkowy, przygotowujący protest, Sikorski został jego przewodniczącym.
„Przygotowania do akcji potraktowaliśmy bardzo poważnie. Chodziłem po szkole z plakietką z oficjalną pieczęcią komitetu, którą osobiście wykonałem z dużej gumki ołówkowej” – mówił w książce Strefa zdekomunizowana, wywiadzie-rzece, który przeprowadził z nim Łukasz Warzecha. Minister Sikorski opowiadał, jak odkopali z kolegami karabin, który przeleżał w ziemi 40 lat: „Wyobrażałem sobie, że w razie inwazji sowieckiej mógłby posłużyć do zdobycia lepszej broni na przeciwniku (...) Dziś wydaje się to dość zabawne, ale wtedy konsekwencje mogły być poważne. W czasie stanu wojennego niektórzy moi koledzy byli więzieni za udział w naszej licealnej konspiracji”.
Stan wojenny zastał Radosława Sikorskiego w Anglii, gdzie ze względu na swoją konspiracyjną działalność otrzymał azyl polityczny. Zanim zaczął studia, był barmanem w pubie, ale najbardziej lubił pracę nocnego recepcjonisty – mógł przez cały dyżur czytać nieocenzurowane emigracyjne książki.
Działalność zawodowa i polityczna
Między innymi dzięki kontaktom, które nawiązał w czasie studiów, zaczął publikować w angielskiej prasie – w literackim tygodniku The Spectator i w The Sunday Telegraph. Z gazet dostał zaliczki, gdy jako 23-letni korespondent postanowił pojechać do Afganistanu. Wspomina, że miał poczucie, że jedzie na wojnę „walczyć z Sowietami piórem". Żył z mudżahedinami, wędrował z nimi z kałasznikowem pod pachą. Po powrocie wydał książkę "Prochy świętych". W 1988 r. otrzymał nagrodę World Press Photo w kategorii zdjęć reporterskich za zdjęcie rodziny afgańskiej zabitej w sowieckim bombardowaniu. Londyńska rezydentura Służby Bezpieczeństwa śledziła jego publicystykę na rzecz narodów ujarzmionych. Sikorski opublikował w Internecie swoją teczkę z SB, a IPN nadał mu status osoby pokrzywdzonej.
Zimą 1989 r. Sikorski obserwował wycofywanie się ostatnich sowieckich czołgów z Afganistanu . Wiosnę spędził jako korespondent wśród partyzantów Unity w Angoli. Latem, po 8 latach wygnania, wrócił do Polski skąd ze wzruszeniem relacjonował zaprzysiężenie rządu Tadeusza Mazowieckiego. Jesienią wyruszył na wspólną reporterską wyprawę do Berlina z amerykańską dziennikarką Anne Applebaum. Gdy padał mur, Radek i Anne padli sobie w objęcia. Od 18 lat są małżeństwem. Sikorski zdążył jeszcze spędzić Boże Narodzenie w Rumunii podczas przewrotu przeciwko Nicolae Causescu.
Zaledwie 29-letni Sikorski został wiceministrem obrony w rządzie Jana Olszewskiego w 1992 r. Było to wysłanie sygnału na zachód, że w Polsce przestają rządzić dawni wojskowi i stawiamy na młodych, dobrze wyedukowanych na zachodzie cywilów. W MON inicjował zbliżenie Polski do członkostwa w Sojuszu Północnoatlantyckim. Po upadku rządu Olszewskiego Wojskowe Służby Informacyjne, prowadziły akcję inwigilacji i dyskredytacji Radosława Sikorskiego pod kryptonimem „Szpak". Teczkę z materiałami z akcji Sikorski odtajnił i upublicznił w 2005 r.
W latach 1998-2001 był zastępcą szefów MSZ Bronisława Geremka i Władysława Bartoszewskiego w rządzie Premiera Jerzego Buzka. Sikorski wspomina: „Stosunki z Geremkiem bywały różne – jak to między partnerami koalicyjnymi – choć dużo się od niego nauczyłem. A Bartoszewski mnie lubił”. Dziś wspomina, że skoro już raz przylgnęła do niego etykietka młodzieńca, to będzie nim do zgrzybiałej starości.
Gdy w 2001 r. wybory wygrało SLD, które cofnęło Sikorskiemu nominację na ambasadora w Brukseli, przyjął propozycję zostania dyrektorem Nowej Inicjatywy Atlantyckiej w prestiżowym Amerykańskim Instytucie Przedsiębiorczości. Zabiegał tam o poparcie polskich postulatów i przyczynił się do poparcia USA dla pomarańczowej rewolucji na Ukrainie. Wrócił do Polski w 2005 r. Zabiegał o możliwość startu do Senatu jako wspólny kandydat PO-PIS-u. Ostatecznie kandydował jako bezpartyjny kandydat z list PiS. Do rządu Kazimierza Marcinkiewicza został powołany razem z takimi osobami jak Stefan Meller czy Zbigniew Religa. Zgodził się, licząc, że ideę PO-PiS-u da się jeszcze uratować. Odszedł z rządu Jarosława Kaczyńskiego, gdy ten złamał obietnicę odwołania Antoniego Macierewicza z funkcji szefa kontrwywiadu wojskowego i w sporze z Lechem Kaczyńskim o sposób nadzoru nad sprawami wojska.
W Platformie
Sikorski dosłużył do końca kadencji w klubie PiS, ale po ogłoszeniu wyborów zgłosił akces do Platformy Obywatelskiej, gdy ta dołowała w sondażach. W wyborach, które odbyły się 21 października 2007 r. Sikorski otrzymał 117 219 głosów i zdobył mandat posła do Sejm VI kadencji. Do Platformy Obywatelskiej wstąpił 2 grudnia 2007 r. Po powołaniu go na stanowisko ministra spraw zagranicznych w rządzie Premiera Donalda Tuska. Od października 2010 r. jest wiceprzewodniczącym Platformy Obywatelskiej.
Rodzina
Żona Radosława Sikorskiego, Anne Applebaum – Sikorska jest wybitną dziennikarką. Napisała historię radzieckich obozów koncentracyjnych opartą na archiwach NKWD, za którą otrzymała nagrodę Pulitzera. Sikorski żartuje, że wspaniale jest „mieć żonę, co i książkę napisze, i obiad ugotuje”. Mieszkają w Warszawie i we dworze w Chobielinie, który podnieśli z całkowitej ruiny. Mają dwóch synów, Aleksandra i Tadeusza.
